Goede voornemens 2017

Ik heb deze blog vreselijk verwaarloosd de laatste maanden wegens drukdrukdruk, woelige tijden in ons huishouden (waarover misschien later meer) en gezondheidsprobleempjes (niks ergs hoor maar mijn energie daalde naar onder nul). Dit berichtje stond nog klaar als concept maar werd nooit gepubliceerd. Tot nu dan. 
Ach, ik zou zo graag willen schrijven dat ik helemaal geen goeie voornemens nodig heb of er geen wil maken maar helaas, het is sterker dan mezelf. Ik vind lijstjes maken namelijk enorm tof, mijn hele leven draait rond lijstjes, opsommingen, to do’s en voor ik het wist had ik dus ook een lijstje met goeie voornemens. Here we go:

– een systeem bedenken om mijn huishoudelijke taken op een overzichtelijke manier op te sommen, te kunnen afvinken en op te volgen. 

– 10000 stappen per dag zetten. 

– eind 2016 maakte ik er een gewoonte van om 30 minuten per dag te bewegen. Dit wil ik zeker volhouden. Een korte wandeling voor de kinderen van school moeten gehaald worden, wat traplopen voor de lunch, even touwtje springen, … zoveel manieren om die 30 minuten op te vullen. 

– 3 keer per week een rondje van 5 km lopen. Ik heb totaal geen ambitie om verder of harder te gaan lopen hoewel het de laatste tijd een beetje kriebelt om toch wat langer te blijven lopen. Misschien probeer ik wel eens met start to run, tot 10 km dan. Misschien ook niet, maar mijn 5 km blijf ik wel gewoon lopen. 

– gewicht verliezen. Ik weeg nu net geen 60 kilo en wil graag nog een kilo of 3 verliezen. De boeken van Sandra Bekkari heb ik al een tijdje in huis (Nooit meer diëten 1 en 2) en ze hebben me door de feestdagen geloodst zonder extra feestkilo’s maar ik wil een versnelling hoger schakelen en dus nog wat afvallen. 

– 2 stukken fruit per dag eten. Groenten zijn hier totaal geen probleem en hoewel ik een enorme zoetekauw ben kan fruit me minder bekoren. Maar ik ga nen effort doen. 

– de strijk niet meer uitstellen. Ik twijfel nog een beetje tussen een vast strijkdag introduceren (heb ik al eerder gedaan maar werkte niet optimaal) of gewoon strijken zodra er strijk voorhanden is. Dit huishoudelijk karweitje stel ik namelijk altijd uit waardoor ik dan eens om de zoveel tijd een hele dag achter mijn strijkplank sta. En ik haat strijken 😜. 

– een betere mama zijn. Ik ben namelijk niet gezegend met eindeloos veel geduld. Maar voor mijn kinderen doe ik mijn best, hoewel het altijd beter kan. Dus ja, laat dat engelengeduld maar komen aanvliegen. 

Winter

Als ik dit typ zitten we midden in een winterprik. Vanochtend zag alles wit en dat was eerder deze week ook al het geval. En ik vind dat wel leuk voor de kindjes, de timing is gewoon ideaal zo in de kerstvakantie. De jongens zijn dan niet binnen te houden en amuseren zich uren in de sneeuw. Hoezo nat en koud? Het deert hen helemaal niet. Ikzelf kijk toe vanachter glas, ik ben niet zo’n liefhebber. Wintersport en toestanden kan me totaal niet bekoren. En het is niet de kou die me deert, ik vermoed dat de combinatie sneeuw en ijs gewoon niks voor mij is. Ik ben dan geen held, me op de baan begeven lukt wel maar ik sta echt niet te springen om lange autoritten te maken. Wandelen lukt ook wel maar sinds ik ooit een geweldige schuiver maakte op  wat ijs ben ik supervoorzichtig. Mijn jongens lopen alle kanten op en ik waggel er wat achteraan. Net alsof een wit laagje me hopeloos onzeker maakt. 

Hoewel ik de afwisseling in seizoenen heel erg kan apprecieren (altijd zomer gaat toch ook vervelen?) heb ik wel voorkeuren. De winter is mijn favoriete seizoen niet. Vorige winter kreeg ik helaas een dip die maar bleef duren tot eindelijk de lente doorbrak. Niet leuk. Ik ga er ook alles aan doen om het dit jaar te vermijden door gewoon elk zonnig moment naar buiten te gaan. Want donkere dagen, brrrr, ik zie dat niet zitten. En ik geef toe, ergens ben ik bang om opnieuw te beginnen sukkelen. Maar hopelijk ben ik dit jaar de winterdip gewoon te snel af door mijn vit d supplementen. Of start de lente gewoon al half januari, dat zou pas vet cool zijn (vocabulaire van de vierjarige 😊).

 En toch vind ik het wel zijn charmes hebben, warme chocolademelk, stoofpotjes, de feestdagen, een lekker heet badje of knus onder een dekentje kruipen, maar ik hou net iets meer van de warmte van de zon op mijn huid. Tot het zover is probeer ik maar wat te genieten van de winterse taferelen. De jongens hebben er lang genoeg op gewacht. 

Wat niet sporten met je doet 

Begin dit jaar begon ik stilaan weer mat meer te bewegen. Het was van moeten, mijn conditie was ver te zoeken en daar wou ik iets aan veranderen.

Maar het blijft een opgave. Ik ben niet het type dat al fluitend in haar sportkleren springt. Ik doe het omdat ik me achteraf beter voel maar ik kan dit niet zonder mezelf eerst te moeten motiveren.

Maar niet sporten is geen optie. Ik ben nog niet vergeten hoe ik me voelde zonder al die beweging en dat wil ik liever ook niet meer. Want ik voelde me beroerd:

– ik was letterlijk zo slap als een vod. Er was geen enkele spiermassa in mijn lichaam die iets of wat ooit gestimuleerd werd.  Ik kreeg bij de minste inspanning overal pijn. Vooral in mijn rug en mijn buik. Ik ben dan ook direct begonnen met core oefeningen. En hoewel buikspieroefeningen doen nooit mijn favoriet tijdverdrijf zal zijn doet het me wel goed. Verder kocht ik in de Decathlon gewichtjes die ik rond mijn polsen en enkels kan vastmaken en zo doe ik hier het huishouden. Geen spectaculaire gewichthefferij dus maar simpelweg stofzuigen, eten koken en strijken en dergelijke met die gewichtjes aan.

– mijn conditie was nul. Ik stapte ooit uit mijn auto, wandelde 150m naar de schoolpoort en probeerde terwijl iets te vertellen tegen een mama die naast me geparkeerd stond en ook die richting uit ging. Wel, al hijgend kwam mijn verhaal er uit. Een schande vond ik dat toen. Start to run kreeg er toen een kandidaat bij en vandaag loop ik 5 km in 30 minuten. Ik heb geen verdere ambities dan dit op punt te houden. Maar dat is voor mij al meer dan voldoende.

– naast alle fysieke tekortkomingen voelde ik me ook echt minder goed. Ik zal niet zeggen dat ik zwartgallige gedachten had maar ik denk nu toch wel optimistischer. Is het omdat mijn lichaam beter functioneert? Geen idee. Maar bewegen zorgt bij mij voor een beter, positiever gevoel. Stress heeft ook minder vat op mij.

– mijn cholesterol was te hoog. Alleen door te bewegen zakte die al.

– ik had hartkloppingen. Omdat ik niks gewoon was zeker. Daar heb ik nu ook totaal geen last meer van.

– mijn bloeddruk was op het randje van te hoog. Ook een gevolg van inactiviteit. Nu is de bloeddruk weer normaal, zelfs eerder aan de lage kant.

Sporten en bewegen maken nu deel uit van mijn dagelijks leven en die integratie doet me deugd.

Geen suiker meer …

Hier vertelde ik over mijn goede voornemen en vandaag wil ik even delen hoe het ondertussen gaat met mijn suikerverslaving.

Mijn probleem is en blijft koek en snoep. En als ik begin dan is er gewoon geen houden aan. Dus dan blijft er eigenlijk maar 1 optie over, namelijk radicaal stoppen. Wat koek en snoep betreft dan.  Want als je wat etiketten leest dan blijkt dat we in feite toch nog een hoop suikers binnen krijgen.

En dat radicaal stoppen ging zo’n 24 uur best goed. Ik voelde me redelijk goed en had totaal geen behoefte aan een koekje of een andere zoetigheid. Ik zag het echt positief in, was er zelfs al bijna van overtuigd dat ik helemaal niet verslaafd was.

Daarna volgden toch 4 dagen van afkicken. Ik kreeg eerst hoofdpijn en wist met mezelf geen blijf. Precies of ik een griepje ofzo aan het kweken was. Vervolgens was ik zo moe dat ik amper mijn bed uitkwam. Echt vreselijk zo vermoeid en lusteloos als je normaal gezien een bezige bij bent.

En wat daarna volgde was de hel. Ik had namelijk de hele tijd zin in suiker, kon aan niks anders denken. Ik droomde zelfs dat ik hele taarten opat. Al mijn discipline en doorzettingsvermogen kwam er aan te pas om mezelf niet te laten gaan. Dit duurde dus allemaal samen zo’n 4 dagen. Daarna ging het opeens een stuk beter. Ik werd toch al niet meer wakker met taartsmaak in mijn mond of ging niet langer hallucineren van boterhammen met choco.

In feite heb ik nu overdag zo goed als geen zin meer in zoetigheden. Alleen ’s avonds heb ik het wel eens moeilijk maar dan eet ik meestal wat druifjes of een banaan.

Ik stopte met koek en snoep maar de volgende stap is nu om de overige toegevoegde suikers te verminderen. Nog beter etiketten lezen en zoeken naar alternatieven zonder al die rommel.

Herfst

Herfst is … 

– koelere nachten, om dan lekker warm onder de dons te kunnen kruipen. Of nog beter, dicht bij mijn geliefde. 

– koelere dagen. Ik ontdek dan elke keer een stapel kleren die ik in de lente en zomer uit het oog verloor.  En dan maakt mijn hart een sprongetje, precies een klein kind in een speelgoedwinkel. 

– wandelen met rubberen laarzen. Zo heerlijk om door alle verdorde blaadjes in een bos te lopen. Of erin te stoeien met de kindjes. Of de blaadjes als confetti zien en maar gooien en gooien. En frissere temperaturen zorgen voor gezonde blosjes op onze wangen. 

– da natuur bewonderen 🍂🍁. Ik vind dat de natuur in de lente en in de herfst op haar best is. Die kleuren doen mijn hart sneller slaan, ik sta er te weinig bij stil maar gelukkig stellen mijn kinderen genoeg vragen over alle veranderingen die ze rondom zich zien gebeuren. En zo blijf ik ook in volle bewondering achter. 

– de menu eens veranderen. Gedaan met slaatjes allerlei, we doen nu volop aan soep en stoofpotjes. Dat gepruttel op mijn fornuis vind ik heerlijk, mijn mannen van lekker eten voorzien geeft me heel veel voldoening. 

– de lichten vroeger moeten aansteken door de invallende duisternis. Maar kaarsjes en sfeerlichtjes vind ik zo gezellig. 

– aftellen naar Halloween 🎃. Ik ging daar nooit aan meedoen maar de commerce heeft mijn kinderen in de ban. Dus doen we hier dan ook maar aan pompoenen, spoken, heksen en spinnen. 

– daarna aftellen naar de kerstvakantie. Oh ik hou van kerstmis en nieuwjaar en alle festiviteiten daarrond. Gezellig samenzijn met vrienden en familie hoort daarbij, net als lekker eten,maar ook dankbaar zijn voor het afgelopen jaar.

Ik heb geen favoriet seizoen. Integendeel zelfs, ze hebben alle vier hun voor- en nadelen en het is net die afwisseling die mij erg kan bekoren. Ik hou van de zomer maar eenmaal september kan de herfst niet snel genoeg aantreden. Want altijd zomer gaat ook vervelen denk ik dan. Dus neen, ik ben niet moeilijk. Toch niet wat de seizoenen betreft 😊. 

Ik ben Els en ik ben verslaafd …

Als stok achter de deur voor mezelf schrijf ik het even neer want zo kan het echt niet verder.

Hier gaan we: ik ben Els en ik ben verslaafd aan suiker. En vandaag was echt erg, vandaag was boterhammen met choco, speculaasjes, chocolade, koekjes, pannenkoeken en nog meer chocolade. Of het hormonaal is of iets totaal anders weet ik niet maar alleen al het idee dat ik zoveel troep in mijn lijf stop doet me redelijk walgen van mezelf. En helaas is het niet alleen vandaag, echt al een tijdje heb ik de hele tijd zin in suiker. Ik ga nog net niet hallucineren als ik niet snoep maar het lukt me ook niet om eens een dag geen suiker te eten. En oh ja, mijn bloed was perfect in orde, ik snoep dus niet omdat ik één of ander tekort heb.

Ik ben een echte zoetekauw, altijd al geweest. Nochtans ben ik niet dik, ik meet 1m65 en sinds dit jaar weeg ik geen 60 kilo meer maar schommel ik eerder rond de 58 à 59 kilo. Dat heb ik te danken aan een andere levensstijl (opletten met eten en veel meer sporten). Alleen ben ik de laatste weken mijn motivatie  om gezonder te eten wat kwijt. Ligt het aan de herfst? Ik weet het niet. Maar ik vrees wel dat al mijn gegraai in de snoepkast mij duur zal komen te staan. En laat ik nu absoluut niet opnieuw een 6 willen zien op de weegschaal.

Maar wat is nu de beste oplossing? Gewoon cold turkey en alle suikers bannen uit mijn leven? Is dat überhaupt wel mogelijk aangezien in zoveel voedingsmiddelen suiker of suikervarianten zitten. Of toch nog alles blijven eten maar met mate? Maar welke mate dan, want ik neem mezelf zo goed als elke dag voor om die dag minder te snoepen maar helaas komt daar niks van in huis. Of misschien bestaat er wel een pilletje dat mijn drang naar zoet kan onderdrukken?

Ergens ben ik ook teleurgesteld in mezelf. Ik heb best een sterk karakter en ongelooflijk veel discipline. Alleen lijkt het wel of er de laatste weken een andere Els even bezit van mijn lichaam nam 😊.

Dus vandaar dit berichtje, want ik heb er genoeg van. Voor mezelf heb ik beslist om nu even af te kicken. Liefste lichaam van mij, begin maar te ontwennen want suiker zal voorlopig een no go zijn. Aangezien ik een alles of niks mens ben denk ik dat dit de beste oplossing voor mij is.  En dan nu maar hopen dat ik niet ga dromen over taarten, ijsjes, pannenkoeken, chocolade, … 😝

Start schooljaar 

En we zijn weer vertrokken!  Het voelt een beetje als 1 januari want ook 1 september is spannend, nieuw en iedereen is er zo mee bezig.

Hier was het niet anders, de oudste kleuter was eigenlijk al sinds eind juni kleuter af en werd verwacht in het eerste leerjaar.  Een grote stap misschien voor hem maar vooral voor mij.  Jeetje, ik had echt moeite om mijn zenuwen onder controle te houden de laatste dagen voor de start.  En ik werd helemaal zenuwachtig toen we een uitgebreide uitleg kregen van zijn toekomstige juf.  Rekenen, schrijven, lezen, wo, hulpmiddelen allerhande, websites om te oefenen, en vooral dan, hoe wij als ouders kunnen helpen.  Want met 26 kindjes in de klas is het begrijpelijk dat de juf niet elk kind kan begeleiden zoals dat in een klas met 13 kindjes het geval is.

We gingen ook een kijkje nemen in de kleuterklas om ons kleutertje voor te bereiden  maar die zag zijn beste vriendje terug en verloor daardoor gelijk alle schroom tegenover zijn nieuwe juf. Van enige spanning was weinig te merken bij hem. 

En dan nadert 1 september. 

Op de vooravond deed ik mijn uiterste best om mijn zenuwen onder controle te houden want ik wou niet dat onze jongens door mijn hysterische toedoen ook zelf hypernerveus zouden worden. En dat lukte. Ze keken het nieuwe schooljaar met goeie moed tegemoet. 

Ik zorgde voor genoeg reinheid, routine en rust, we zouden al niet in één grote chaos moeten starten.  

En daar gingen ze. Tweede kleuterklas en eerste leerjaar.  En ik huilde van  trots. Trots op die twee flinke kereltjes. En ook van geluk. Want wat een privilege is het om hun mama te zijn. Wat ben ik blij dat ik voltijds mama kan zijn en voor hen mag en kan zorgen.