Winterzonnetje

De afgelopen week was fantastisch, niet alleen waren de kindjes even vrij van school, ook de zon was heel erg aanwezig. Nu ben ik echt een vier seizoensmens, die afwisseling in temperaturen, het veranderende landschap, ik vind dat top. Ik zou de winter heel erg missen mocht het altijd zomer zijn, ik heb echt geen voorkeur. Maar in elk seizoen moet er wel wat zon zitten.

Want de zon doet me heel erg goed. En bij gebrek aan zon neem ik eigenlijk al jaren tijdens de koudste maanden vitamine d supplementen. Want die ene winter dat ik me totaal niet goed voelde, slapjes en zonder energie, niet goed in mijn vel, toen bleek ik dus een groot tekort te hebben aan vitamine d. Zodra de dagen korten en wat somberder worden haal ik een voorraad in huis en ik stop er pas mee als de lente om de hoek roept.

Natuurlijk is er niks zo goed als die echte zon en de afgelopen maanden vond je me dan ook vaak terug op ons terras. Met jas en warme koffie maar ondertussen wel genietend van de schaarse zonnestraaltjes.

Maar zo’n winterzonnetje zorgt ook voor opgeladen batterijtjes bij de liefhebbende echtgenoot en onze kroost. En laat daar nu ook een weekje vakantie voor dienen! We planden zorgvuldig veel buitenactiviteiten zoals tripjes naar zee en de Efteling, heel veel wandelingen en gewoon simpelweg buiten spelen. Want de zon deed naar meer smaken. En hoewel de kou ons soms parten speelde is er niks gelukzaliger dan na een dagje buiten zijn met rode wangetjes in je warme bed kruipen.

En dan kunnen we nu toch al beginnen aftellen naar de lente. Soms kon je het ook al ruiken afgelopen week. Of zal de polar vortex ons toch nog verrassen met koud winterweer? Ach, na deze week zullen we dat ook nog wel overleven. Zolang ze maar schijnt, die zon.

Advertenties

Wat als je kleuter een moeilijke eter is

Onze jongste is 5, een heel tof en lief kind, altijd geïnteresseerd en wijs maar ook een echte knuffelbeer. Alleen, hij is een erg kieskeurige eter. Zeg maar moeilijk.

Brood. Dat eet hij. Liefst met choco. Of met smeerkaas. Of gewoon droog. Een pistoletje lukt ook nog maar dan dus zonder beleg want dat eet hij dus niet. Hij eet dus al jaren elke middag bokes met smeerkaas op school.

Fruit. Het is te zeggen: banaan. Heel soms krijg ik er nog een appel of een peer in. Op school proeft het kind alles tijdens tutti frutti en vindt het dan nog 9 van de 10 keer lekker. Sociale druk zeker?

Groenten. Als ze groen zijn, broccoli, spinazie, erwtjes, courgette (met schil), en ik kan er pureepatatjes van maken dan lukt het.

Aardappelen. Net als zijn groene groenten moeten de patatjes ook geplet worden. Hij eet geen gewone gekookte aardappel en laat ook de gebakken versie aan zich voorbijgaan. Frietjes daarentegen eet hij supergraag.

Soep. Hij wil niet proeven.

Pasta en rijst eet hij gelukkig wel graag. Net als chocola, chips, waterijs en koekjes.

U begrijpt dat er hier toeren uitgehaald worden om dat kind van de nodige vitamines te voorzien. En dat ik daar grijze haren van krijg mag ook wel duidelijk zijn. Ik hoop op een spoedige ommezwaai door hem te laten proeven (gisteren proefde hij 1 erwt) maar helaas is het einde nog niet in zicht.

Dus haal ik voorlopig mijn trukendoos elke dag boven om hem te misleiden. Mijn spaghettisaus of een gewone tomatensaus zit vol groenten (gemixt natuurlijk) en als ik balletjes of hamburgers maak stop ik dat gehakt ook nog vol met wortel of prei. Macaroni maak ik met bloemkool-kaassaus en zijn groene pureepatatjes maak ik in grote porties met vooral veel groenten en weinig aardappelen. Dat krijgt hij ook wel eens als vieruurtje. Waterijsjes maak ik zelf van puur sinaasappelsap.

Als er nog iemand tips heeft dan hoor ik het heel erg graag!

Vakantie-ochtend-modus

Ik ben geen ochtendmens. Nooit geweest maar de laatste jaren is het wel duidelijker geworden dat de ochtend en ik geen beste vriendjes zijn. Opstaan bij het krieken van de dag met tonnen energie? Nog nooit gebeurd. Ik lijk eerder op een oude dieselmotor, ik kom uiterst traag op gang. Multitasking lukt me niet zolang ik geen twee uur wakker ben. Ja en veel moet je me ook niet vragen, ik zal niet antwoorden. Mijn piek ligt trouwens overdag, de avond dient hier meestal om lekker lui te zijn (of ligt dat aan het jarenlange slechte slapen van onze jongste?).

Natuurlijk zijn de ochtenden dat de kindjes naar school moeten minder relaxed maar ik probeer wel het één en ander op te vangen. Iets vroeger opstaan dan de jongens, zo veel mogelijk de avond ervoor voorbereiden, lijstjes aflopen om toch maar niks te vergeten. Wanneer ik kan terugvallen op een routine, dan kom ik de ochtendspits wel door. En zodra de kindjes op school zijn afgeleverd zet ik een kop koffie en lees ik de krant, pas daarna kan mijn dag echt beginnen.

Maar oh wat hou ik van vakantie-ochtenden. De jongens slapen iets langer maar “dankzij” mijn werkende echtgenoot ben ik toch op mijn normale uur wakker. En dan vind ik het heerlijk om rustig warm te lopen tot ik op kruissnelheid ben. Eerst even wat social media checken, een kopje koffie zetten en de krant lezen, douchen, aankleden en opmaken als ik al even wakker ben, daar kan ik heel erg van genieten. Het liefst van al kijk ik naar de opkomende zon, hoe de lucht dan zo mooi kleurt, ik blijf dat elke keer wonderbaarlijk vinden. Die tijd voor mezelf is soms nodig als de kindjes hier tijdens vakanties de hele tijd zijn. Dat laadt mijn batterijen op om er dan weer een dag full force voor te gaan.

Valentijn

Toen de liefhebbende echtgenoot en ik nog kinderloos waren geloof ik wel dat we meededen aan het obligatoire romantische uitje op 14 februari.  Misschien niet elk jaar, ik kan het me niet meer herinneren.  Misschien ook niet echt exact op de 14e februari, dat kan ook.  En we hebben zeker nooit iets gedaan op Valentijn dat echt het vermelden waard is, want ook dat kan ik me niet meer herinneren.

Toen kwam kind 1 en kind 2 en Valentijn moest er gewoon aan geloven.  We zijn simpelweg geen romantische zielen en eerlijk gezegd ben ik er niet rouwig om dat we dit overslaan.  Het is wel leuk om onverwacht gezellig thuis met ons tweetjes een avondje bij te praten bij lekker eten.  Of we trekken naar een restaurant voor wat tijd samen.  Door de drukke agenda van mijn man zijn deze momenten te schaars en genieten we dus wel heel erg van de tijd samen.  Maar echt tonnen romantiek zijn gewoon niet aan ons besteed.

En ondertussen vliegen de hartjes ons rond de oren en zijn vooral de kinderen er grote fan van.  Dit jaar spreekt het echt tot hun verbeelding, al die verliefde toestanden met Cupido en al.  Ik laat ze maar doen want het kan wel veel erger.  We zagen namelijk op de tv dat kindjes in de US “valentines” maken voor hun klasgenootjes en gelukkig ontsnappen we hier nog wel aan.  Wat een gedoe zeg.  Ik doe dit al niet voor mijn man, laat staan dat ik romantische traktaties zou moeten gaan fabriceren voor twee klassen.

Avaritia #ouderzonden

Wat zou je nooit delen met je kinderen?

Moeilijke vraag, niet eenvoudig om hier een kort antwoordje neer te pennen. Want wat deel je niet met je kinderen?  Ik moest er even over nadenken.

Ik deel geen gevoelige informatie maar ik zal altijd de waarheid vertellen. En dat dat niet altijd gemakkelijk is bleek toen er een sterfgeval in onze familie was, zelfmoord. Want hoe vertel je je kind dat iemand zich van het leven beroofd heeft? Sterven en alles wat daar bijhoort vind ik zo al moeilijk genoeg om te bespreken met de kroost maar ik wou hen niet in het ongewisse laten. Dus hebben we hen wel ingelicht, op een manier die ervoor zorgde dat ze dat goed kunnen plaatsen. Zonder de details te vertellen maar wel waarheidsgetrouw.

Ik deel geen autoradio. Ik rij, ik beslis naar welke muziek we luisteren.  Luisteren naar de radio doe ik eigenlijk al alleen in de auto en dan vind ik het gewoon fijn om mijn keuze op te leggen.  Ik zap trouwens ook de hele tijd tussen autozenders, de hele autorit lang dus

Ik deel geen eten. Wat ik op mijn bord leg is van mij en mij alleen. Ik word al kribbig als mijn echtgenoot mijn lekker beleg tussen zijn boterhammetjes legt of mijn in de winkel zorgvuldig uitgekozen koekjes achteloos opeet.  Erg eigenlijk maar ik kan er echt niks aan doen.

Ik deel ook liever geen badkamertijd.  Douchen, smeren, opmaken, haren drogen, ik doe dat gewoon liever alleen.  Zonder supporters dus.  En dan ben ik dus zo’n moeder die haar kroost dan nog liever in het grote bed stopt en de tv aanzet in ruil voor een kwartiertje ongestoord haar ding doen in de badkamer.

Ik deel geen iPad.  We hebben hier allemaal onze eigen tablet en de mijne is dus alleen van mij.  Er worden geen spelletjes gespeeld op mijn iPad, of toch niet door de kindjes, filmpjes kijken doen ze op hun tablet.

En verder kon ik echt niks meer bedenken.

Superbia #ouderzonden

Een tijdje geleden schreef ik me in bij Romina van BCL voor de #ouderzonden challenge.  Zonder twijfelen gaf ik mijn gegevens door, de invalshoek leek me erg uitdagend. Elke week bespreken we één hoofdzonde en we starten met Superbia oftewel hoogmoed-hovaardigheid-ijdelheid.

Waarom ben jij een goede ouder?
Waar blink jij in uit?

Aan de schoolpoort vertelde laatst een mama dat ze mij als een voorbeeld zag.  Altijd lachen en goedgezind, altijd propere kindjes, altijd goed georganiseerd en altijd op tijd.  Ik kwam echt bijna niet meer bij van het lachen.  Wel fijn zo’n imago want diep vanbinnen wil ik niks liever dan perfect zijn (wordt aan gewerkt trouwens, goed is ook geoed genoeg) maar het klopt niet.

Ja, ik probeer blij en vrolijk in het leven te staan omdat ik ervan overtuigd ben dat het aanstekelijk werkt.  Ikke happy, kindjes happy.

Ja, ik probeer de R van Reinheid alle eer aan te doen.  Ik voel me zelf frisgewassen en met propere kleren aan veel beter.  De kindjes dus waarschijnlijk ook.

Ja, ik probeer alles zo veel mogelijk in een routine te gieten.  Daarmee kom je misschien georganiseerd over maar het zorgt voor zo’n grote structuur en zo’n vast schema dat mijn kindjes daar echt baat bij hebben.

Ja, ik probeer altijd op tijd te komen.  Want laatkomen zorgt voor stress en deze wereld bezorgt de kroost al genoeg stress zonder dat ze zich daar ook nog eens zorgen over moeten maken.

Maakt mij dat een goede ouder?  Geen idee. Ik ben zo, dat gaat allemaal automatisch.  Hiervoor hoef ik geen moeite te doen.  Mijn persoonlijkheid lijkt precies autistisch maar dit is Els.

Ik probeer wel niet te vergeten dat kinderen ten allen tijde kinderen zijn en gelukkig ook nog even blijven.  En zij hechten eigenlijk zeer weinig belang aan proper gewassen kleren en verantwoord gevulde brooddozen.  Mijn eigen kindertijd was heel warm en liefdevol, boordevol tijd, deugnieterij en ‘samen’ spelen en dingen ondernemen. En daarom proberen wij ook herinneringen te creëren voor onze jongens zoals heel veel samen spelen, knutselen en lezen, samen op uitstap of op groot avontuur in de achtertuin.  De lijst is eindeloos lang en als ik heel eerlijk ben, gaat dit deel van opvoeden niet zo vanzelf en automatisch. Als ouder vergt dat samen spelen voor mij vaak een inspanning, ik had nooit verwacht dat ik er zo veel moeite mee zou hebben maar mijn principes worden vaak aan de kant gezwierd en dat gaat me niet altijd even gemakkelijk af. Zeg maar dag tegen een opgeruimde living tijdens verlofdagen en ik hou zo van opgeruimde livingen.  Mindful spelen is een opgave, mijn hoofd is dan nog met 10 andere zaken bezig.  Ik hou totaal niet van knutselen en laat dat nu de grootste hobby zijn van mijn jongetjes. Het is al beter hoor maar we zijn er nog niet.   Ik probeer mijn hoofd vrij te maken wanneer ik met hen bezig ben, die exclusieve tijd ben ik hen wel verschuldigd. En ergens weet ik ook wel dat ze me misschien binnen een aantal jaar niet meer nodig hebben om een spelletje te spelen of te knutselen en dan ga ik dat waarschijnlijk supererg vinden.

En daarom blijf ik elke dag proberen om voor hen de beste mama te zijn. Want mijn liefde voor hen, mijn wens om hen een fijne en onbezorgde kindertijd te geven, mijn kracht om hen een veilige en stabiele thuis te geven is onwezenlijk groot.

Maakt mij dat een goede ouder?  Hopelijk wel.

Het werkwoord ‘proberen’ heb ik opzettelijk vele malen gebruikt.  

Wat eten we vandaag?

Koken, in mijn potten roeren, receptjes uitproberen, ik ben daar grote fan van.  Ik geniet van die momentjes en vind het heerlijk om mijn huisgenootjes lekker eten voor te schotelen. Alleen is het niet altijd simpel om de vraag ‘wat eten we vandaag?’ te beantwoorden.  Het vraagt  van mijn kant een zekere structuur en organisatie om elke dag vers en gezond te koken.  Maar ik heb ook houvast en die deel ik vandaag met jullie.

Maak een weekmenu.

Nou deze is echt al zo oud als de straat maar als je op voorhand weet wat je gaat koken dan bespaart je dat zo veel moeite en gedoe.  Je neemt een moment per week dat je even kijkt wat er op de menu zal staan die week en voilà, de rest van de week moet je er niet meer over nadenken.  Ik maak meestal op zondag een overzichtje, dan is ook iedereen hier thuis en kan ik rekening houden met suggesties.  Mijn agenda dient als planning, ik werk niet met losse blaadjes.

Werk met vaste dagen.

Dat is nu iets minder maar toen ik nog ging werken en hele dagen weg was draaide mijn hele ‘eetsysteem’ op  dit principe.

Maandag: stoemp met een vleesje
Dinsdag: rijst en liefst vegetarisch
Woensdag: gekookte patatjes met vis
Donderdag: gebakken patatjes
Vrijdag: pasta

Dit was echt mijn houvast, het is veel simpeler om te bedenken welke stoemp je gaat maken dan om helemaal van niks te beginnen.  Bovendien kan je stoemp al op zondag maken, ik vind dat altijd lekkerder opgewarmd.  Patatten schillen is niet mijn favoriete bezigheid maar 1 keer schillen op woensdag en gelijk twee dagen eten hebben, daar kan ik mee leven. En oh ja, mijn kinderen zijn dol op aardappelen :-).

Maak een lijst met gerechten.

Goesting om te koken is er altijd wel maar de inspiratie laat me dikwijls in de steek.  En daarom heb ik eens een excelleke gemaakt met allerlei gerechten.  Mijn agenda kwam toen goed van pas want ik moest maar terugbladeren en ik had gelijk al een heleboel ideetjes bij elkaar.  Geen inspiratie?  Dan blader ik eens door mijn excel.  Ik heb hem onderverdeeld in vlees/vis/pasta/rijst/soep/dessertjes/allerlei, zo vind ik altijd alles makkelijk terug.

Plan je boodschappen.

Hoewel koken één van mijn favoriete bezigheden is heb ik echt een bloedhekel aan boodschappen doen. Maar aangezien er geen ontkomen aan is maak ik het mezelf wel gemakkelijker.  Samen met mijn weekmenu stel ik een boodschappenlijst op. Ik kijk natuurlijk in mijn voorraad of er nog iets is dat ik nodig heb en er plakt ook altijd een post-it in mijn agenda waarop ik de hele week door noteer wat er nog moet gekocht worden.  Twee keer per week trek ik dan richting supermarkt, op maandag en op vrijdag.

Maak een voorraad en vries in.

Niks zo makkelijk dan een bakje spaghettisaus laten ontdooien en je kan eten! Ik ben dan ook een grote voorstander van een grote pot te koken en een paar porties in te vriezen.  En dan niet alleen spaghettisaus maar ook stoofvlees, chili con carne, soep, geblancheerde groentjes, stoofpotjes, tomatensaus of andere groentensauzen. Als het snel moet gaan dan vind ik het super om te winkelen in mijn diepvries :-).

 

Zijn er zo nog tips?  Laten jullie me ze weten? Bedankt!